birthday special

Updating this blog, which is silent for a long time.
No other day will be more appropriate than this.
Taru is eleven now. It is his birthday today.
Now he plays and enjoys throughout the day with his younger brother, Rutu.
Rutu likes to be with Taru all the time.

Taru reads a lot. Draws excellent pictures. He has many paintings in his collections.
He likes to play many games. Soccer is his favorite one.

He has mastered techniques in Origami. So many excellent Origami models I see nowadays in his study room lying beside storybooks.
He plays the flute. And has acted in nearly six plays to date.

I see a great artist, an actor, and an author in him.

रस्त्यावर झोपलेला उंदीर

खूप पूर्वी म्हणजे तरू छान बोलू लागलेला तेंव्हाची गोष्ट.
अगदी सक्काळी पुण्यात कारमधून फिरताना तरुला रस्त्यावर
एक उंदीर पडलेला दिसला.तो अर्थात जिवंत नव्हता.
त्यावेळी तरुला जगणं मरणं
हे काही माहितच नव्हतं.

‘बाबा,उंदीर.’तरुने दाखवलं.
‘हो’
‘बाबा,तो काय करतोय तिथं?’
राहुलला अचानक काय बोलावं ते कळेना.
गाडी वेगाने पुढे नेत तो म्हणालेला,
‘झोप लागली वाटतं त्याची.’

घरी येईपर्यंत तो त्याच गोष्टीचा विचार करीत होता.
आणि मग दिवसभर काय काय विचारीत राहिला.

‘असा कसा रस्त्यावर झोपला?
त्याचं घर कुठे आहे?
मग कधी उठेल तो?
त्याला गाडीच्या आवाजाने जाग कशी येत नाही?
त्याची आई कुठे आहे?
.........
तरुचे प्रश्‍न संपतच नव्हते.


गेल्या वर्षी तरू मला सांगत होता,
‘आजोबा,मला माहिताय,
देवाघरी जाणं म्हणजे काय असतं.’
तरू आता पाच वर्षांचा होता.
‘ते असं म्हणतात फक्त.म्हणजे कोणी
मरतं तेंव्हा, तो देवाच्या घरी जातो.
खरं म्हणजे तो परत कधीच येवू शकत नाही मग.’
त्याला ते माहितच होतं. तो मला सांगत होता.
विचारत नव्हता.

माझे आभाळ तुला घे

त्या दिवशी रुपाली गाणं गुणगुणत होती,
"माझे आभाळ तुला घे,
तुझे आभाळ मला.
आठवाच्या पारुंबीला
बांधू

 एक झुला...."
‘टिंग्या’ चित्रपटातलं हे गाणं
आमच्या सगळ्‍यांच्याच
खूप आवडीचं आहे.

हल्ली तरू खूप छानच चित्रं काढत असतो.
दिसेल ते ते,आठवेल ते ते चित्रात मांडत राहतो.

त्याने अचानक एक चित्र रुपालीच्या पुढे
धरलं आणि म्हणाला,
तू म्हणत होतीस त्या गाण्याचं चित्र !

त्याच्या या झटपट चित्राची आम्हाला
खूपच मज्जा वाटली.

तरुचा वाढदिवस !

आभाळात काळे काळे ढग दिसू लागले.काळेभोर पाणीदार डोळे जणू.करुणेचा तो क्षण .
आता कधीही वृष्टी होईल,असं वाटत रहातं.मृगाची तृष्णा आणखीच वाढवणारं
पण फसवं मृगजळ नाही तर खरंखुरं पाणी...जीवन आता बरसणार आहे.
तरुच्या जन्मानंतर काही तासातच त्याला मांडीवर घेवून शांतपणे हे असेच
ढग बघत बसलो होतो.पाच वर्षापूर्वी !

जूनची सात तारीख..ओलांडून झाली. आज नऊ जून.
पाऊस येणार..येणार !
आशेची पालवी जागी करणारी ही नऊ तारीख...
आज वाढदिवस तरुचा !
खूप खूप शुभेच्छा !

when we sleep...

This post totally belongs to Taru.
He likes to make his own flag to salute. That is his idea of creativity!

Today he conceived some idea.He brought his idea on paper.
Has done an excellent illustration and explained it to us in his own words and his own handwriting..
I have just highlighted the image for you.I have no words to praise him enough..but a salute!

Superheroes !

"Yesterday when we were listening to Bhavsaragam in auditorium, Pt. Hridaynath started an abhang by Dnyneshwar and stopped for talking about him and other Sant.  

Taru : Aaee, what is Sant?

Me: good men, in early days in India, wrote Abhang, helped people

Taru : Abhang is Kavita right?

Me: yes

Taru : I think "Sant" were " Superheroes" in earlier time ! because they helped people ... do you think so Aaee?

Me: I agree"

This dialogue was narrated by Rupali just few days back to me.

नर्सरी

शब्दांच्या अर्थाचा धांडोळा घेण्याची सवय फार लहाणपणीच
तरुला लागली.एखाद्या शब्दाचा अर्थ समजेपर्यंत
तो पाऊलच पुढे टाकत नाही असं म्हटलं तरी चालेल.
पूर्वी तो ‘म्हणजे?’ असा प्रश्‍न करायचा.
आताशा तो अंदाज करू लागलाय.
शिरगावात आणि पुण्यातही आम्ही त्याला घेवून
खूप सार्‍या नर्सरींमध्ये गेलो आहोत.
त्याने तिथलं काम जवळून बघितलेलं आहे.
तिथनं त्याच्या आवडीची झाडं घरी आणलेली आहेत.
झाडांना पाणी घालणं हा तर त्याचा अत्यंत आवडीचा
उद्योग आहे.
अलिकडेच एका नर्सरी जवळून जाताना,
तो रुपालीला आणि राहुलला  सांगत होता,
"मला वाटतं या दुकानाला ‘नर्सरी’
का म्हणत असतील माहिताय,
इथं झाडांची, नर्स पेशंटची घेते तशी
काळजी घेतात ना म्हणून!"
त्याची ‘री’ ओढण्याशिवाय दुसरं काही उत्तर
आहे तुमच्याकडे?
नर्सरी!

एक्स-रे

गोष्ट तरी वर्षभरापूर्वीची असेल. तरू ताप खोकल्याने आजारी होता.
त्याचा एक्स-रे काढायचा होता.नेहमीच्या पध्दतीने रुपालीने त्याला
सगळं नीट समजावून सांगितलं.त्याच्या हजार प्रश्‍नांची शांतपणे उत्तरं
दिल्यावर तो तयार झाला.
‘एक्स-रे’ ची फ़िल्म हातात आल्यावर ती त्याला बघायची होती.
त्यात दिसणार्‍या सगळ्या गोष्टी जाणून घेतल्यावर थोडा वेळ तो शांत
होता.पण नंतर आश्‍चर्याने म्हणाला,
"आतनं मी असा दिसतो?"

कंपनी कल्पनेची!

ज्या निरागसतेने तरू त्याच्या डोक्यातल्‍या कल्पना आपल्‍याला
सांगत असतो ती बघून निरागसता इतकी निरागस कशी असू शकते
याचं जरूर आश्चर्य वाटत राहतं.
कालचीच गोष्ट,अर्थात मला रुपालीकडून कळलेली.
दोघं बसून काही कागदाचं काम करत होते.
कागद,गम,सेलो-टेप,कात्री असा सगळा पसारा..
अचानक तरू सांगायला लागला,
"आई,गमच्या कंपनीमध्ये खूप मोठे मोठे ‘मिक्सर’ असणार.
त्यामध्ये ते खूप सार्‍या सेलो-टेप टाकत असतील
आणि त्याचा मग गम तयार करत असतील.
हो ना?"

काय बोलणार आता?
गमची कंपनी असा काही उलटा उद्योग करीत नसेल हे नक्कीच.
तरूची कल्पनेची कंपनी सतत नव्या नव्या कल्पना तयार करत असते.
तरुची ‘कंपनी’ म्हणजे करमणूक!

   

‘तार्‍यांची चित्रं ’

तळहातावरच्या रेषा बघून ‘चित्र ! ’
असं आनंदानं ओरडणारा तरू आठवतो आणि
खूप गंमत वाटत राहते.इथे तिथे चित्रं दिसत असतात त्याला.
त्याची ही नजर सुंदरच आहे.

काही दिवसांपूर्वी त्याच्याबरोबर रात्रीचं आभाळ बघताना
त्याला आम्ही चांदण्य़ा दाखवत होतो आणि त्याला ते नीटच
समजत होतं.पतंग,माणूस,हरीण,त्रिकोण,चौकोन असे कितीतरी
प्रकार.मग ती रोजचीच करमणूक झालेली.

अलिकडेच तरू रुपालीला सांगत होता,
"आई,दिवसा तारे कुठे असतात माहित आहे?"
"कुठे?"
"त्यांची meeting असते अगं."
आई आणि बाबांच्या नेहमी असणार्‍या
meetings मुळे तरुला meeting हा नुसता शब्दच नाही
तर ती काहीतरी ठरवण्यासाठी वगैरे असते हे सुध्दा
माहित आहे.
"हो? अरेच्च्या!
 तार्‍यांची meeting?"
"ते ठरवत असतात, आज आपण कुठे उभं रहायचं
आणि आज रात्री कसलं चित्र तयार करायचं!"
रुपाली ऐकतच राहिली.काय बोलावं ते सुचेना तिला.
असा विचार कधीच नव्हता केला आपण.
हा असा कसा विचार करतो याचं प्रचंड आश्चर्य तिला वाटलं.
ती त्याच्याकडे किती तरी वेळ कौतुकाने बघत होती.
हसत होती.

आभाळात कुठल्यातरी ढगावर वर्तुळाकार बसून

सगळे तारे त्या रात्रीच्या चित्राविषयी चर्चा करतायत,

असं दृश्य तिच्या डोळ्यासमोर दिसत होतं तिला.

तिचा चेहेरा तिच्या जवळच बसलेल्या तार्‍याच्या
उजेडात न्हात होता एवढं मात्र नक्की!

‘अंतराळवीर मामा’

 तरू एकदा मला म्हणालेला,
"आजोबा,माझा एक मामा scientist आहे.आणि दुसरा मामा अंतराळवीर आहे."
"अरे,हा दुसरा मामा कोण?"
मला खरंच कळलं नव्हतं.
तरुच्या मनातलं ओळखणं सोपं नसतं खूपदा.

"अहो,चां

दोमामा! तो अंतराळातच असतो ना.
मग तो अंतराळवीरच ना?"
मला एकदम पटलंच ते!

कुतुहल

जमिनीच्या खाली काय काय आहे?
आभाळात काय असतं?
पाऊस कसा पडतो?
शाळेत कशासाठी जातात?
हे आणि असे सतराशे साठ प्रश्‍न
विचारताना तरुला पाह्यलंय.
सगळ्याच गोष्टींबद्दल प्रचंड कुतुहल असतं
त्याला.किंबहुना सगळ्याच मुलांना असावं ते.
या प्रश्‍न विचारण्य़ाच्या त्याच्या सवयीमुळं
त्याला किती काय काय माहिताय या वयात!

चार वर्षाचा तरू डायनासोर,त्यांचे शंभर प्रकार,अवकाश,
तारे,लाव्हा,ज्वालामुखी,शरीर-रचना,प्राणी,सगळे महासागर,
समुद्रतळाची गंमत,बघितलेल्या सिनेमांच्या गोष्टी,
विमानं,गाड्या,पाणबुड्या,
अशा किती तरी गोष्टी सांगत असतो.
खरंच वाटत नाही.

शंभराच्या वर पुस्तकं बाळगणारा,चाळणारा
‘वाचणारा’,इतका अभ्यासू छोटा वाचक
मला अचंबित करतो!


 

‘तहानलेला कावळा ’

नाटकाच्या मुख्य तालमीपूर्वी अनेक गोष्टी होतात.
कुणाला गाणं म्हणायचं असतं,कुणाला नक्कल करायची असते.
कोण कोडं घेवून आलेला असतो.तर कुणाला ‘आज काय झालं माहिताय..’
या सदरातलं ताजं ताजं काही ऐक

वायचं असतं.
तरुने त्या दिवशी ‘तहानलेला कावळा’ गोष्ट सांगितली.
सांगितली म्हणण्यापेक्षा सादर केली असंच म्हणावं लागेल.
त्याला ‘निसर्गचित्र’नाटकाचं नेपथ्य आयतंच मिळालं होतं.
कसं कोण जाणे पण त्याला काय काय सुचत गेलं.
वेगवेगळ्या ठिकाणी उभा रहात,उडत,पळत,बसत तो गोष्ट सांगत होता.
खूपच गमती केल्या.
"एक होता कावळा.त्याला खूप खूप तहान लागली होती.
पण त्याला पाणीच कुठे मिळत नव्हतं.विहिरीत पाणी नव्हतं.
तळ्यात पाणी नव्हतं.नदीवर गेला तर तिथे पण पाणी नव्हतं.
समुद्रावर गेला तर समुद्रात पण पाणी नव्हतं!"
‘समुद्रात पाणी नव्हतं’म्हटल्यावर त्यालाच हसायला आलं.
पण न थांबता त्याने ती गोष्ट छानच पूर्ण केली.
कावळ्याची युक्‍ती सगळ्यानाच आवडली!  

‘कावळ्य़ाचं पिल्लू’

तरू जून मध्ये चार वर्षांचा होईल.
गेली दोन वर्षे तो नाटक कसं बसतं हे बघतो आहे.
खरं तर चार वर्षे बघतोय असंच म्हणावं लागेल.तो सहा महिन्यांचा असताना
त्याने ‘छोटीशी सुरुवात’ हे नाटक बाबांच्या मांडीवर झोपून बघितलेलं.
तो दिड वर्षाचा असताना त्याने ‘बारा विरुध्द एकवीस’ हे नाटक शांतपणे
एकट्याने बसून बघितलेलं.नंतर सहा महिन्यांनी त्यातला एक प्रसंग चक्क
सादर करून दाखवलेला. मागे त्याविषयी मी लिहिलेलंच आहे.‘मन पाण्याचे’च्या
रंगीत तालमीपर्यंत त्याने मुलांबरोबरीने तालीम केलेली.त्यांच्याबरोबर रंगमंचावर
तो वावरलेला.विंग,स्पॉट,ब्लॅकआऊट वगैरे शब्द नुसते कळले नाहीत तर तो ते बोलण्यातून
वापरत होता.या वर्षी तर त्याने पूर्ण तालमी,आणि मुख्य अशा चार प्रयोगांमध्ये तीन ते चार
मिनिटांची अशी असणारी कावळ्याच्या पिल्लाची भूमिका केली.प्रवेशालाच टाळ्या मिळवल्या
आणि नंतर सर्वांनी किती कौतुक केलं त्याचं!
एक नाटक म्हणजे केवढ्या आठवणी!केवढी धमाल!!
दोन कावळ्यांच्या जोडीला असलेलं हे पिल्लू उड्या मारीत
रंगमंचावर येतं आणि बोबड्या बोलात ‘ताssव,ताssssव,ताsssssव!’करीत,
मोठ्या कावळ्यांकडे बघत,त्यांचं अनुकरण करीत,ओरडत,ओरडत
निघून जातं.पिल्लाच्या त्या कोवळ्या, निरागस हाकांनी प्रेक्षागृहात
कावळ्यांविषयी कसं अकृत्रिम प्रेम दाटून येतं हे बघणं हा एक सुंदर अनुभव होता.  

सिंहाच्या गोष्टीची गोष्ट

पहाटे चार वाजता ऊठून तरुने मला काय सांगावं?
’पप्पा आजोबा ,आपल्या नव्या नाटकाचं नाव काय ठेवायचं
माहिती आहे?"
"काय?"
"सिंहाच्या गोष्टीची गोष्ट"
"हं?"
"आपलं नाटक आहे ना ‘माणसाच्या गोष्टीची गोष्ट’, तसं."
गेले कित्येक दिवस तरुच्या या नव्या नाटकाची रोज तालीम सुरू आहे.
ती कुठल्याही वेळी आणि कुठेही सुरू होते.गरज आहे ती फक्त त्याच्या
शिवाय आणखी कुणीतरी कलाकार उपलब्ध असण्याची.
काहीतरी उंच ठिकाण बघून तरू(म्हणजे नाटकातला सिंह!)
‘सिंहासनावर’ बसतो आणि समोरच्याला विचारतो,
"काय प्रश्‍न आहे तुमचा?"
या प्रश्‍नाची आम्हाला आता एवढी सवय झालीय आणि इतक्यांदा तो ऐकलाय,
आम्ही सुध्दा तो अवघडात अवघड कसा असेल हेच बघतो.
आणि मग  त्या सिंहाचा चेहेरा बघत बसतो.
किती गंभीरपणे विचार करणं सुरू असतं!
केवढा तरी वेळ शांतता असते. एक ताण वातावरणात भरून राहतो.
आणि मग सिंह त्या प्रश्‍नाचं उत्तर देऊ लागतो.
उदाहरणार्थ-

१.प्रश्‍न: महाराज,माणसं केवढी झाडं तोडतायत! काय करायचं?
 उत्तर:  आपण त्यांना सांगायचं,"तोडू नका झाडं."
 प्रश्‍न:   कुणीही ऐकत नाही.आपली भाषाच त्यांना कळत नाही.मग?
 उत्तर:  तुम्ही काळजी करू नका.मी फॉरेस्ट ऑफिसरला सांगेन आता.

   २.प्रश्‍न: महाराज,पाऊस गायब झालाय.प्यायला पाण्याचा थेंब नाही.
     उत्तर: हत्तींना बोलावून घ्या.ते लांबून पाणी घेवून येतील.
          आणि सोंडेने पाडतील पाऊस!
३.सिंह: हं कोण तुम्ही?
  ससा: महाराज मी ससा आहे.
  सिंह: हं.काय प्रश्‍न आहे ससुल्या?
  ससा: लपायला जागाच नाही.
  सिंह: बीळात राहतोस ना,तिथंच लपायचं
  ससा: असं कसं.गवत,गाजर काहीतरी खायला बाहेर
       पडायलाच लागणार ना.भीती वाटते खूप.
  सिंह: (खूप वेळ कपाळावर अठ्या,भुवया उंचावलेल्या,शांतता..)
       घाबरू नको. मी आहे.

तर हे असं ..
रोज रोज नवा प्रयोग!  

पक्ष्यांचे डोळे

‘पक्ष्याचा डोळा’ वगैरे म्हटलं की अजूनही आपल्याला
अर्जुन वगैरे आठवतो.पण अहिंसेच्या विचारांबरोबर
आता या महाभारतातल्या गोष्टी अगदी नाही वाटत
ऐकाव्याशा.तसंच मला ती म्हण नाही ऐकवत..कुठली..
म्हण नव्हे वाक्‌प्रचार..‘एका दगडात दोन पक्षी मारणे’.
असो..सांगायचंय दुसरंच काहीतरी..
त्या दिवशी फोन होता तरुचा;
"पप्पा आजोबा,पक्ष्यांचे डोळे तर
किती बाजुला असतात ना..अगदी गालावर..
(मला हे खूपच आवडलं..गालावर..मला हे अजून
कधी सुचलं नव्हतं.)
"हो.बरोबर आहे.मग?"
"मग त्यांना समोरचं कसं दिसतं?"
प्रश्‍न तर बरोबरच होता.
या वर्षी त्यानं नाटकात कावळ्याचं काम केलं
हे मी तुम्हाला सांगितलंच नाही ना?
नंतर विस्तारानं सांगायला हवं त्याबद्द्ल.
तर पक्ष्यांविषयीचं चिंतन सुरू असणार सतत.
आणि त्यातूनच हा प्रश्‍न सुचला असावा.
"अरे,त्यांची मान कशीही वळते ना,
त्यामुळे मान वळवून ते हवं तिकडं
बघू शकतात.समोर सुध्दा."
त्याला ते पटलंच नीट.
मग लगेचंच ते त्याने रुपालीला छान
समजावून सांगितलं.
पक्ष्यांना समोर बघायला येणार नाही या काळजीनं
त्यानं तो प्रश्‍न विचारला होता.

मला ही करुणेची दृष्टी फार महत्त्वाची वाटतेय.

‘चित्रकार’

"हल्ली त्याच्या छोट्याशा आणि कमी वेळेच्या शाळेत
जाताना तरुला उत्साह तर वाटत नाहीच, उलट रडायला
मात्र येत असतं रोज.मग त्याला रोज रोज समजवायचं तरी
किती हा प्रश्न रुपालीला पडतो.
"हे बघ तरू, अरे शाळेत गेलं तरच कळतं सगळं,
शहाणं होता येतं..डॉक्टर वगैरे शाळेत जावूनच होत येतं."
....असं काय काय..!
त्या दिवशी एका निवांत क्षणी तरू आईला सांगत होता,
"आई,मी मोठा झाल्यावर ‘चित्रकार’ होणार आहे."
"अरे व्वा, छानच."
त्याच्याकडून हे काही ती पहिल्यांदाच नव्हती ऐकत.
त्याच्या मनाचा प्रवास ती नेहमीच शांतपणे समजून घेते.
"आई,पण मला तर आधीच छान छान चित्र येतात काढायला"
हे सुध्दा रुपालीने ऐकलेलं पूर्वी...
पण आज तो काही तरी वेगळंच गणित मांडत होता,
"मग मी कशाला जावू शाळेत ना?"
त्याचं बोलणं अगदीच काही चुकीचं नव्हतं!
रुपालीने मग मावशीचं उदाहरण देवून
"चित्रं आणखी चांगली येण्यासाठी शाळेत जावंच लागतं"
असा शाळेच्या बाजूने जोर लावला.
थोडा वेळ शांततेत गेला खरा.
मग तरूने आणखी एक डाव मांडायला सुरुवात केली.
"आई,तू पण शिक ना चित्रं काढायला."
हो मी पण शिकणार आहे ना."
"मग तू पण बस ना शाळेत माझ्याजवळच.
आपण दोघं ‘चित्रकार’ होऊया!"
यावर मात्र रुपालीची कुठलीच ‘शाळा’ चालली नाही"
मोठ्याने हसून विषय बदलण्याशिवाय आणखी
कोणता पर्याय होता?

देव कुठे असतो?

लहान मुलांसाठी म्हणून लिहिलेल्या पुस्तकांवर विश्वास ठेवून
ती आपण आधी न वाचताच त्यांना तशीच वाचून दाखवणं
कधी कधी आपल्यालाअडचणीत आणू शकतं.
अशाच एका पुस्तकातली गोष्ट तरुला खूप दिवसांपूर्वी वाचून दाखवलेली.
त्यावेळी ‘माणसं वाईट वागली तर देव त्यांना शिक्षा करतो’ असलं
समजावून सांगायला अतिशय अवघड असं वाक्य त्या गोष्टीत होतं.
आज तरुला ते पुन्हा सगळं आठवत होतं आणि तो आईला पुन्हा पुन्हा विचारत होता,
"आई,देव कुठे असतो गं?"
सगळ्यांनाच पडणारा हा प्रश्न तरुला फारच लवकर पडला होता!"
आपणच देव असतो आणि चांगला विचार म्हणजेच देव
हे त्याला कसं सांगावं या विचारात रुपाली असतानाच तिला माझा फोन गेलेला.
मग आम्ही तिघांनी मिळून त्यावर विचार केला.
तेंव्हा "देव दिसत नाही मग तो शिक्षा कशी करतो?"या तरुच्या प्रश्नाने
आम्ही निरुत्तर झालो.
आमची गोची त्याच्या लक्षात आली की काय माहित नाही,
पण तो म्हणाला,"ती गोष्ट आपण पुन्हा नकोच वाचुया.ती वाचलीय आपण पूर्वी."

‘राजगड’

तरुची आणि अंजोरची अगदी गट्टी आहे.त्यांच्या ‘स्नेह’ नावाच्या शाळेतला हा ‘स्नेही’!
दोघांना सुट्टीत सुध्दा भेटायचं असतं.सकाळी शाळेत,मग संध्याकाळी बागेत दोघे एकत्र असतातच.आणि मग एकमेकांच्या घरी जाणं तर दोघांनाही खूपच आवडतं.
आता दिवाळीच्या सुट्टीत दोघांनी छान किल्ला तयार केलाय.अर्थातच आई बाबा मावळे आणि हे राजे.
तरू तर म्हणतोय,"आमचा ‘राजगड’ आहे.

खरंच राजगडासारखा अवघड आहे बाबा!!

‘मिक्सर’

"तरू,जेवताना घाई नको करूस.प्रत्येक घास खूप वेळ चावायचा.
आणि मग शांतपणे,सावकाश घास गिळायचा."
तरू डाळ भात खाताना रुपाली त्याला समजावत होती.
प्रत्येक वेळी रुपाली असंच काही सांगायला लागली की
तरू अगदी एकाग्र होवून ऐकत राहतो.तिच्या डोळ्यात बघत राहतो.
त्याच्या मनात ते सगळं उतरतंच.
तरुला काही तरी सुचलं होतं.त्याच्या डोळ्यात चमक दिसत होती.
"म्हणजे आई,पोटात भाताचा ‘ज्यूस’च तयार होईल ना?
आई,गंमतच आहे ना आपलं तोंड म्हणजे!"
"म्हणजे रे?" न कळून रुपालीने विचारलं.
"आपण दाताने सगळं बारीक करतो ना,
तोंड म्हणजे मिक्सरच आहे ना!"
दुपारी ज्यूस वगैरे करताना बघतच असतो ना तो.

"बरोब्बर!" रुपालीला सुध्दा मजा वाटली होती.