विमान!

या मे च्या सुट्टीत तरू कोकणात आला तो विमानाने.
महिनाभर आधीच तिकिट काढलेलं.आपण विमानाने जाणार हे कळल्यापासूनच तरूला आभाळ
ठेंगणं झालेलं!
रोज विमानाच्याच गप्पा.किती उंच जाणार?तिथं कसे बसणार?तिथनं काय काय दिसणार?
विमान केवढं असतं? वगैरे वगैरे..
विमानात बसण्याचा दिवस लवकरच सुरू झाला.रात्री रोजच्याप्रमाणे स्वप्नात विमानात बसून झालंच असणार.
पण खरोखर विमानात बसल्यावरचा अनुभव घेताना तरूने शूर वीराप्रमाणे धाडस दाखवलं.आई आणि बाबांनी त्याला आधीच खूप गोष्टी सांगितल्या होत्या.अगदी चाळीस मिनिटातच गोवा गाठला विमानानं.आणि मधल्या वेळात आईने किती काय काय दाखवलं खिडकीतनं!
डोंगर, नद्या,गावं..कृष्णा नदी तर केवढी लांबच लांब पसरलेली.
गोव्याच्यावर आल्यावर तर विमानाने दोन तीन मोठी मोठी वर्तुळं काढली.त्यामुळं समुद्र छानच दिसला.
विमानात काय काय खायला मिळालं.आणि खिडकीतनं विमानचे पंख सुध्दा दिसत होते.
तरुला हा विमानप्रवास फारच आवडला.
गोव्याला पोहचल्यावर आजी आजोबांना भेटून हे सगळं सांगेपर्यंत झोपेची वेळ झालेली.
पण झोपेतून उठल्यावर समोर दिसले ते. तरुचं प्रवासवर्णन सुरूच झालं मग.नंतर किती तरी दिवस "किती मज्जा आली ना विमानात!"असं बाबासोबत बोलताना तो म्हणायचा.बाबाने तर जगातल्या सगळ्या प्रकारच्या विमानांचं एक पुस्तकच आणलं होतं त्याच्यासाठी.
त्यातल्या प्रत्येक विमानावर तरू बोलू शकतो आता.जेट,बोईंग,लढाऊ..
कमला नेहरू पार्क मधलं विमान तो नेहमीच बघत असे.पण आता तो विमानात बसून फिरून आलाय.

दे मला गे, चंद्रिके, प्रीती तुझी..

मे महिन्यात तरू इकडे कोकणात आलेला.
पुण्याचं आणि कोकणाचं
कथा कादंबर्‍यांमधलं प्रेम वाचतोच आपण खूपदा.
माधुरी पुरंदर्‍यांच्या एका पुस्तकातला ‘यश’ नावाचा लहान मुलगा
असाच मे मध्ये मामाच्या गावाला जावून समुद्र,आंबे फणस..अशी खास
कोकणातली मजा करतो.तरू कितीतरी वेळा यशची गोष्ट ऐकत असतो ही.
आपली ही गंमत यशसारखीच आहे हे त्याला कळलंय.

पण ऑफिस असल्याने बाबा तरुसोबत सतत राहू न शकल्याने एक घोटाळा झाला होता.
तरुला या आनंदात बाबाची कित्ती आठवण येत होती हे त्यालाच ठाऊक!
बाबा तिथं बागेत घेवून जायचा,किती खेळत असायचा त्याच्या बरोबर!
केवढ्या नव्या नव्या गमती सांगायचा..गाड्यांच्या,विमानाच्या..
‘बाबाला खूप खूप माहित आहे सगळं!’असं एकदा तरू म्हणालासुध्दा बोलता बोलता..
संध्याकाळीतर रडवेला होत"मला आत्ता बाबा हवाय"असं त्याचं सुरू झालेलं.
काय काय करून विसर पाडावा लागायचा.मला मी दादांसाठी किती व्याकुळ व्हायचो
ते आठवलं.सगळ्यांचंच होत असणार ते!

मन रमत नाही.कुणी किती समजावलं तरी ते पटत नाही.
रुपाली तर खिशातून हात काढून ,
"हा घे बाबा. माझ्या खिशात होता ,आता तुझ्या खिशात ठेव."असं म्हणायची.
थोडा वेळ हसायचा तो ही.खिशावर हात ठेवून.
पण मग पुन्हा सुरू व्हायचा,"बाबा हवा"

तरी सुट्टीत राहुल येतच होता सारखा.त्याला तरी कुठे करमत असणार?
बाबा आला की त्याला चिकटायचाच दिवसभर मग.
दोघांच्याच गोष्टी ऐकत रहायचो आम्ही!
फिरायला गेलो तरी हा आपला बाबाच्याच कडेवर.
त्याच्या केसांतून हात फिरवत राहणार.
त्याचे लाड करणार.
तो नसताना केलेल्या सगळ्या गोष्टी त्याला सांगत राहणार.
तरू आणि बाबाची कितीतरी चित्रं मला मग शांतपणे काढता यायची.
लांब राहून.

त्या दिवशी रात्रीची जेवणं झाल्यावर पेंगुळलेल्या तरुला घेऊन राहुल उभा होता.
अंधार झालाच होता. वारा छान येत होता.
पश्‍चिमेला चवथीची चंद्रकोर मावळायला आलेली.
डोंगरावर विसावली होती जणू.
तरू बाबाच्या खांद्यावर डोकं ठेऊन तिकडेच बघत होता.
सहज.झोपला नव्हता.पण बडबड थांबली होती.
मी म्हटलं,
"तरुली,चंद्र बघितलास का?बघ किती लाल लाल दिसतोय ना?"
तरू बघतच होता.नंतर तो जे बोलला ते ऐकून आम्ही सगळेच अवाक झालो.
तो असं बोलू शकतो हे माहित झालंय आता..तरीही खूप सुंदरच बोलला तो
तेंव्हा.
तो म्हणाला,
"चंद्र झोपतोय ,डोंगराच्या खांद्यावर!"
Great!
त्याला हे सुचतं कसं?

               

आईसक्रीमला घाम!

अमुक एक गोष्ट अशीच का होते?
असं का असतं?
अशा प्रकारचे प्रश्‍न तरू विचारू लागला की
उत्तरं जुळवताना खूपच गमती होतात.
कधी कधी तरू त्यातनं अर्थ काढतो तो गमतीचा असतो.

 त्या दिवशी दुपारी आईसक्रीमचं दुकान शोधून काढून
आम्ही मजेत त्या थंडाव्याचा आनंद लुटत होतो.
तरू अगदी सावकाश खात होता.
तेंव्हा रूपाली त्याला म्हणाली,
"लवकर खा. नाही तर वितळून जाईल."
"ते बघ वितळतंय." आणखी कुणी म्हणालं.
"आई, आईसक्रीम का वितळतं?"
त्याला काय सांगावं या विचारात काही क्षण गेले.
"थंड असतं तेंव्हा ते घट्ट असतं..पण गरम झालं की ते वितळतं!"

मला वाटतं या उत्तरावर त्याने थोडाच वेळ विचार केला
आणि लगेचच त्याने विचारलं,
"आईसक्रीमला घाम येतो का?"

‘गरम होतंय,केवढा घाम येतोय’ असं तर तो रोजच ऐकत होता ना!

तुषार मृगाचे.. वाढदिवसाचे..!

आले तुषार मृगाचे
थेंब थेंब आनंदाचे
मेघ धावे, मेघ नाचे
दिस श्यामल छायेचे

आज शांतले मानस
ओल अंतरात दाटे
रोम रोम शहारून
गात रहावेसे वाटे

दिसे पालवीची खूण
सण पावसाळी आज
‘तरू’ नटून,सजून

आहा ! नऊ जून..नऊ जून!!

तस्सच आहे ना!

अगदी लहान असल्यापासून
तरू सारख्या दिसणार्‍या
गोष्टी शोधून
‘हे तस्सच आहे ना?’
असं म्हणत आला आहे.
त्रिकोण, वर्तुळ,आयत,चौरस,पंचकोन
या आकारांशी त्याने लगेचच गट्टी केली.
झाड,मासे,सूर्य,चंद्र यांची चित्रं तो काढतोच.
एकदा रस्त्यावर पडलेली तार बघून तो म्हणालेला,
"ती मासाच वाटतेय ना?"
आणि खरंच होतं ते!

सांगण्यासारखी गंमत अशी-
तृप्ती मावशीच्या कुरळ्या केसांकडे बघून
तो म्हणाला,

"तुपामाऊचे केस समुद्रासारखे आहेत ना?"
त्याच वेळी त्याचं लक्ष
पूर्वा मावशीच्या सरळ खाली आलेल्या केसांकडे होतं.
आणि म्हणतो कसा,
"पूर्वा मावशीचे केस म्हणजे धबधबाच आहे!"
हे फारच सुंदर निरिक्षण होतं त्याचं.
"आणि तुझे केस रे?"
असं विचारल्यावर म्हणाला,
"माझे तळ्यासारखे आहेत!"
केसांची तुलना पाण्याशी!
आणि
ती ही तंतोतंत!!

ही तर घसरगुंडीच आहे!

तरू त्या दिवशी वानरांना बघून आनंदात होता.
आमची गाडी गगन बावडा घाटातून
हळुहळू खाली उतरत होती.
वळणा वळणांचा तो उतार
आपल्याला घाबरवूनच सोडतो.
तरू मात्र मजेत बाहेर बघत होता.
खिडकीतून दिसणारा तो घाट बघून
तो म्हणाला होता,

"ही तर मोठ्या माणसांची घसरगुंडीच आहे!"

आपल्याला शेपटी आल्यावर मग..

खूप पूर्वीची म्हणजे तरी असेल एक वर्षापूर्वीची ही आठवण. तरूने वानरांची मजा पहिल्यांदाच पाहिली होती त्या दिवशी. आपण इतक्यांदा बघून सुध्दा कंटाळत नाही त्यांच्या त्या झाडावरच्या अफलातून उड्या बघताना. तरू तर काय बघतच राहिला त्यांना! त्याला खूपच आश्चर्य वाटलं वानरांची ती चपळाई बघून. झाडावरून घरावर.घरावरून रस्त्यावर . केवढ्या त्या उड्या! त्या दिवशी संध्याकाळी, एका शांत क्षणी तरू मला म्हणालेला, "आजोबा,आपल्याला शेपटी आल्यावर मग आपल्याला पण झाडावर उड्या मारायला येतील." मला मोठीच गंमत वाटलेली हे ऐकून. मी खूप हसूही शकलो नाही. त्याला काय वाटेल या विचारानं. आपल्याला शेपटी कधी येईल कुणास ठाऊक? तरू तशी वाट बघत असेल का? त्याला लवकरच सांगायला हवं,तसं काही होणार नाही म्हणून!