Sunday, November 11, 2012

‘राजगड’


तरुची आणि अंजोरची अगदी गट्टी आहे.त्यांच्या ‘स्नेह’ नावाच्या शाळेतला हा ‘स्नेही’!
दोघांना सुट्टीत सुध्दा भेटायचं असतं.सकाळी शाळेत,मग संध्याकाळी बागेत दोघे एकत्र असतातच.आणि मग एकमेकांच्या घरी जाणं तर दोघांनाही खूपच आवडतं.
आता दिवाळीच्या सुट्टीत दोघांनी छान किल्ला तयार केलाय.अर्थातच आई बाबा मावळे आणि हे राजे.
तरू तर म्हणतोय,"आमचा ‘राजगड’ आहे.
खरंच राजगडासारखा अवघड आहे बाबा!!

‘मिक्सर’



"तरू,जेवताना घाई नको करूस.प्रत्येक घास खूप वेळ चावायचा.
आणि मग शांतपणे,सावकाश घास गिळायचा."
तरू डाळ भात खाताना रुपाली त्याला समजावत होती.
प्रत्येक वेळी रुपाली असंच काही सांगायला लागली की
तरू अगदी एकाग्र होवून ऐकत राहतो.तिच्या डोळ्यात बघत राहतो.
त्याच्या मनात ते सगळं उतरतंच.
तरुला काही तरी सुचलं होतं.त्याच्या डोळ्यात चमक दिसत होती.
"म्हणजे आई,पोटात भाताचा ‘ज्यूस’च तयार होईल ना?
आई,गंमतच आहे ना आपलं तोंड म्हणजे!"
"म्हणजे रे?" न कळून रुपालीने विचारलं.
"आपण दाताने सगळं बारीक करतो ना,
तोंड म्हणजे मिक्सरच आहे ना!"
दुपारी ज्यूस वगैरे करताना बघतच असतो ना तो.
"बरोब्बर!" रुपालीला सुध्दा मजा वाटली होती.

Friday, November 9, 2012

‘डोंगराची बी’


मधल्या काळात काय काय झालं आणि लिहिणं झालं नाही.
तरुच्या किती गोष्टी नुसत्या मनात गर्दी करून राहिल्या.
... आठवतील तशा रोजच सांगणार आहे.

अगदी गेल्या आठवड्यातली ही गोष्ट.
तरू एखाद्या ठिकाणी टक लावून बघायला लागला की
प्रकाश नारायण संतांच्या लंपनची आठवण
येणार म्हणजे येणारच सोडा!
त्याच्या डोक्यात ‘पतंगाच्या दोर्‍याचा गुंता सोडवण्याचा विचार’
लंपनसारखाच सुरू असतो.सतराशे साठ वेळा तरी त्याला
अगदी जगावेगळे म्हणता येतील असे प्रश्‍न पडतात.
रुपालीला आता त्याच्या अशा प्रश्‍नांचं आश्‍चर्य वाटणं कमी झालंय म्हणा.
पण तो मात्र तिला नेहमीच चकीत करतोच करतो.

लहान मोठ्या डोंगरांकडे बघून तो म्हणालेला..
"लहान डोंगरच मोठे होतात का?झाडासारखे?
आई,डोंगराची पण बी असते का गं?"

Tuesday, August 21, 2012

कोडं



तरुला कोडं म्हणजे काय असतं हे किती लवकर कळलं!
कोडी घालणं म्हणजे काय,ती बनवून घालायची कशी
आणि कोडी सोडवायची कशी हे सुद्धा त्याला अवगत झालंय!
तो स्वत: कोडी तयार करतोय.कोडी विचारतोय.
तो त्याच्यासाठी सुंदर खेळच झालाय.
फोनवरून संवाद साधण्याचा तो एक विषय झालाय.
"आजोबा,कोडी घाला.." असं सुरू होतं मध्येच.
कधी आपण घालत असलेलं कोडं ओळखून
ते आणखी कसं घालता आलं असतं
हे सांगतो तेंव्हा तर खूपच मजा येते.
म्हणजे मी जर सुरू केलं की,"मी एक पक्षी आहे.
माझी मान लांब असते. ती निळी असते.मला तुरा असतो.
आणि माझी शेपटी आहे तिला पिसारा म्हणतात."
एवढं सांगितल्यावर त्याने ओळखलेलं असतं कोडं.
पण तो मग सांगतो...
"आणि शेपटी फुलवता येते.मिटवता येते.
पाऊस पडायला लागला की मी पिसारा फुलवून नाचतो."
मग मी म्हणतो,"हां,तर मी कोण?"
"मोर!"असं तो आनंदानं ओरडतो.
"आजोबा,अवघड घाला ना"अशी मागणी तो करू लागतो.
पक्षी,झाडं,गाड्या,वस्तू,पदार्थ,व्यक्ती,रंग,..
अशी वेग्वेगळी नवी कोडी सुचत जातात मग.
खेळ संपता संपत नाही.

मी नवीन कोडी तयार करण्याच्या विचारात गढलेला असतो खूपदा!

Friday, August 3, 2012

अंक संपतात!


बोटं मोजत लहान लहान गणितं करायला येतात आता तरुला.
पण ती सगळी सहाच्या आसपास असायला हवीत.बेरीज,वजाबाकी
कळायला लागलीय.रुपाली एकदा म्हणाली "पुढे खूप सारे अंक असतात अरे..
अंक संपतच नाहीत."
तरुला हे फारच गमतीचं वाटलं.
रुपालीनं मग शंभर,हजार वगैरे गोष्टी सांगितल्या.
आणि त्याच्या पुढे अंक असतोच हे सांगितलं.
तरू म्हणाला ते मजेशीर होतं.तो म्हणालेला,
"मला तर सहापर्यंतच येतं.मोजता नाही आलं तर अंक संपतात!"
त्यानंतर काही दिवस जो भेटेल त्याला तरुचा एकच प्रश्‍न होता,
"तुम्हाला कितीपर्यंत अंक मोजता येतात?"  

Thursday, July 5, 2012

पाहुणा ऑक्टोबर!


तरुला आकडे म्हणजे अंक हे
वस्तू मोजण्यासाठी वापरतात हे पूर्वीच कळलेलं आहे.
तरीही दोन महिन्यापूर्वी सहापेक्षा जास्त वस्तू असतील तर
त्या मोजण्‍याचा कंटाळाच करायचा तो. आम्ही तरी कुठं त्याच्याकडून
अपेक्षा करीत होतो?
पण जर कधी मोजले तर गंमत करायचा.
तो मोजायचा आणि आम्हाला हसवायचा.आणि आम्ही हसतोय
म्हटल्‍यावर पुन्हा पुन्हा तोच विनोद करायचा.
तो मोजायचा...
"१,२,३,४,५,६,८,९,१३,१४,१५,१७.१९,३४,..ऑक्टोबर!"
आता अंकांमध्ये हे ऑक्टोबर कुठनं आलं,असं वाटायचं.
मला तर खूपच हसायला यायचं.आणि मग तो पण हसत रहायचा.
त्याला कळायचंच नक्की आपण काय गंमत केलिय ते.
त्या ऑक्टोबरला काय वाटत असेल अंकांच्या गर्दीत?
ते सगळे अंक त्याला,
"ओ पावणं,कंचं गाव म्हणायचं?"
असं तर विचारत नसतील?
तशी दहाची आणि त्याची ओळख असेल म्हणा!



Wednesday, July 4, 2012

किती छान कल्पना आहे ना?



तरूचं बोलणं ऐकून कळतंच की
त्याने हे आपण ‘त्या’ दिवशी जे बोललो होतो
त्याची हुबेहुब नक्कल केलेली आहे.
रुपाली तर म्हणतेच नेहमी
मी बोललेलं मला लवकरच
साभार परत मिळणार आहे.
रुपालीच्याच नव्हे
आजुबाजुच्या सगळ्याच आवाजांची नक्कल करणं
त्याला खूप आवडतं.
त्याने एखादी गोष्ट करावी म्हणून रुपाली त्याला म्हणते,
"बघ हे केलं की मज्जा येणार.किती छान कल्पना आहे ना?"
त्या दिवशी रुपाली त्याला सांगत होती,
"आता अंघोळ करणार ना तू?"
तरुच्या मनात मात्र खेळायचं होतं.
तो म्हणतो कसा,
"आई,आता आपण खेळूया,मग जेवूया,मग पुन्हा खेळूया,मग झोपूया,मग खेळूया...
किती छान कल्पना आहे ना?"
अंघोळीचा घोळ किती छान सोडवला होता त्याने!
त्यातही ‘छान कल्पना’ रुपालीला किती सहज परतवली होती!!