Tuesday, August 21, 2012

कोडं



तरुला कोडं म्हणजे काय असतं हे किती लवकर कळलं!
कोडी घालणं म्हणजे काय,ती बनवून घालायची कशी
आणि कोडी सोडवायची कशी हे सुद्धा त्याला अवगत झालंय!
तो स्वत: कोडी तयार करतोय.कोडी विचारतोय.
तो त्याच्यासाठी सुंदर खेळच झालाय.
फोनवरून संवाद साधण्याचा तो एक विषय झालाय.
"आजोबा,कोडी घाला.." असं सुरू होतं मध्येच.
कधी आपण घालत असलेलं कोडं ओळखून
ते आणखी कसं घालता आलं असतं
हे सांगतो तेंव्हा तर खूपच मजा येते.
म्हणजे मी जर सुरू केलं की,"मी एक पक्षी आहे.
माझी मान लांब असते. ती निळी असते.मला तुरा असतो.
आणि माझी शेपटी आहे तिला पिसारा म्हणतात."
एवढं सांगितल्यावर त्याने ओळखलेलं असतं कोडं.
पण तो मग सांगतो...
"आणि शेपटी फुलवता येते.मिटवता येते.
पाऊस पडायला लागला की मी पिसारा फुलवून नाचतो."
मग मी म्हणतो,"हां,तर मी कोण?"
"मोर!"असं तो आनंदानं ओरडतो.
"आजोबा,अवघड घाला ना"अशी मागणी तो करू लागतो.
पक्षी,झाडं,गाड्या,वस्तू,पदार्थ,व्यक्ती,रंग,..
अशी वेग्वेगळी नवी कोडी सुचत जातात मग.
खेळ संपता संपत नाही.

मी नवीन कोडी तयार करण्याच्या विचारात गढलेला असतो खूपदा!

Friday, August 3, 2012

अंक संपतात!


बोटं मोजत लहान लहान गणितं करायला येतात आता तरुला.
पण ती सगळी सहाच्या आसपास असायला हवीत.बेरीज,वजाबाकी
कळायला लागलीय.रुपाली एकदा म्हणाली "पुढे खूप सारे अंक असतात अरे..
अंक संपतच नाहीत."
तरुला हे फारच गमतीचं वाटलं.
रुपालीनं मग शंभर,हजार वगैरे गोष्टी सांगितल्या.
आणि त्याच्या पुढे अंक असतोच हे सांगितलं.
तरू म्हणाला ते मजेशीर होतं.तो म्हणालेला,
"मला तर सहापर्यंतच येतं.मोजता नाही आलं तर अंक संपतात!"
त्यानंतर काही दिवस जो भेटेल त्याला तरुचा एकच प्रश्‍न होता,
"तुम्हाला कितीपर्यंत अंक मोजता येतात?"  

Thursday, July 5, 2012

पाहुणा ऑक्टोबर!


तरुला आकडे म्हणजे अंक हे
वस्तू मोजण्यासाठी वापरतात हे पूर्वीच कळलेलं आहे.
तरीही दोन महिन्यापूर्वी सहापेक्षा जास्त वस्तू असतील तर
त्या मोजण्‍याचा कंटाळाच करायचा तो. आम्ही तरी कुठं त्याच्याकडून
अपेक्षा करीत होतो?
पण जर कधी मोजले तर गंमत करायचा.
तो मोजायचा आणि आम्हाला हसवायचा.आणि आम्ही हसतोय
म्हटल्‍यावर पुन्हा पुन्हा तोच विनोद करायचा.
तो मोजायचा...
"१,२,३,४,५,६,८,९,१३,१४,१५,१७.१९,३४,..ऑक्टोबर!"
आता अंकांमध्ये हे ऑक्टोबर कुठनं आलं,असं वाटायचं.
मला तर खूपच हसायला यायचं.आणि मग तो पण हसत रहायचा.
त्याला कळायचंच नक्की आपण काय गंमत केलिय ते.
त्या ऑक्टोबरला काय वाटत असेल अंकांच्या गर्दीत?
ते सगळे अंक त्याला,
"ओ पावणं,कंचं गाव म्हणायचं?"
असं तर विचारत नसतील?
तशी दहाची आणि त्याची ओळख असेल म्हणा!



Wednesday, July 4, 2012

किती छान कल्पना आहे ना?



तरूचं बोलणं ऐकून कळतंच की
त्याने हे आपण ‘त्या’ दिवशी जे बोललो होतो
त्याची हुबेहुब नक्कल केलेली आहे.
रुपाली तर म्हणतेच नेहमी
मी बोललेलं मला लवकरच
साभार परत मिळणार आहे.
रुपालीच्याच नव्हे
आजुबाजुच्या सगळ्याच आवाजांची नक्कल करणं
त्याला खूप आवडतं.
त्याने एखादी गोष्ट करावी म्हणून रुपाली त्याला म्हणते,
"बघ हे केलं की मज्जा येणार.किती छान कल्पना आहे ना?"
त्या दिवशी रुपाली त्याला सांगत होती,
"आता अंघोळ करणार ना तू?"
तरुच्या मनात मात्र खेळायचं होतं.
तो म्हणतो कसा,
"आई,आता आपण खेळूया,मग जेवूया,मग पुन्हा खेळूया,मग झोपूया,मग खेळूया...
किती छान कल्पना आहे ना?"
अंघोळीचा घोळ किती छान सोडवला होता त्याने!
त्यातही ‘छान कल्पना’ रुपालीला किती सहज परतवली होती!!

Monday, June 25, 2012

चित्र आणि वास्तवाचा संगम!



तरुच्या चित्रांविषयी मला पुन्हा पुन्हा सतत काहीतरी
सांगावंच लागणार आहे.
तो इतक्या गमती करतो चित्रात की आश्चर्य वाटतं नेहमी.
त्याने खेळण्यातल्या ट्रेनला उभं रहायला रूळ काढलेच,
पण त्याच्या बाजुलाच एक चौकोन .. म्हणजे रेल्वे स्टेशन
काढलं आणि तिथं एक मोठा माणूस आणि एक लहान मुलगा काढला.
आणि म्हणाला "तरू आणि बाबा वाट बघतायत ट्रेनची!"
त्याची ती चित्र आणि वास्तवाची किंवा शिल्पाची सरमिसळ (fusion!)
बघून मला पण दोन कल्पना सुचल्या!
गवत खाणारी गाय आणि मोळी घेवून येणारी स्त्री!
अशी नवी वाट दाखवतो त्यावेळी त्याच्याकडूनच खूप शिकायला मिळतं!!

सूर्य‘मामा’ आणि नमस्कार!


तरुला नवीन काही शिकायला खूप खूप आवडतं.
‘खूप’ आणखी काही वेळा लिहायला हवं खरंतर!
या मे मध्ये तरुने किती नव्या गोष्टी शिकल्या
याची एक मोठी यादीच करायला हवी.
त्यात जो भेटेल त्याला ‘गुरु’करून
त्याचा शिष्य व्हायला तरू एका पायावर तयार!
अरुण मामाकडून व्यायाम शिकला त्या दिवशी गच्चीवर.
महत्त्वाचं म्हणजे रुपाली तिथंच होती हजर.
हजर नाही फक्त तर सोबत घेवून कॅमेर्‍याची नजर.
अरुण मामाची आणि तरुची सकाळ सुर्योदयापूर्वीच व्हायची रोज.
आणि मग रोज गच्चीवर सुरू असायचा व्यायामाचा तास!
तरूने केलेले ताडासन,वृक्षासन,आणि सूर्यनमस्कार
बघून आमची मात्र करमणूक झाली.

Monday, June 18, 2012

वळणावरची बस



तरू: हं,आता एक आयत काढायचा.
(तरुला आयत,चौरस,वर्तुळ,शंकू,या संकल्पना किती लहान असल्यापासून कळ्ल्या आहेत!
मला तरी वाटतं दोन वर्षाचा वगैरे असताना मला हे नव्हतं माहित.
अजूनही लोक म्हणतातच ना,‘लहान मुलांना कुठे कळतं?’
पण मला वाटतं सांगेल ते सगळं कळतंच त्यांना.
आपण सांगायला आळस करतो.
आणि सगळं शिक्षकांनीच शिकवावं अशी वेडी
अपेक्षा ठेवतो.)
मी: हं,काढला.
तरू:आता खिडक्या..ड्रायव्हरची खिडकी मोठी काढायची.
दरवाजा कधी मागे असतो,कधी पुढे पण असतो.
आता चाकं काढा. आणि हाsss रस्ता!
(रस्त्याची रेष थोडी खूपच वाकडी येते.माझ्या हे लक्षात आल्याच बघून तो हसतो.
आणि म्हणतो..)
बस वळणावरनं चाललीय.
मी: अरे खरंच की!!